Wawrzuś się zerwał, postąpił krok i stanął... gospodarz dochodził już do wrót.
— Niech będzie pochwalony... — zdławionym, nieswoim głosem wyszeptał chłopak, zdejmując czapkę.
— Na wieki. Podróżny? A skąd?
— Z Krakowa. Strudzonym srodze, od świtu idę, nie przenocowalibyście mnie?
— Gość w dom, Bóg w dom; wejdźcie do izby, paniczu.
— Nie żaden ja panicz, gospodarzu, ino prosty czeladnik; dopraszam się waszej łaski, cobyście mi nie dwoili577, ino po imieniu gadajcie, Wawrzek.
Kmieć drgnął i bystro popatrzył na chłopaka.
— Siadajże na ławie, spocznij, wnetki578 przyjdą i matka, dostaniemy wieczerzę. A gdzie droga?
— Daleko; wracam do ojców, com ich dziesięć lat nie widział.
— Dziesięć lat... — powtórzył Wojciech i westchnął.