A spod białych szmatek na twarzy spływały wielkie gorące łzy.
— Dziecko moje, wnuczku umiłowany... śpij spokojnie, wszystko będzie dobrze!
— Oj, nie będzie, dziadusiu, nie będzie... pan ochmistrz... Czemu stoisz jak głupi i nie zalewasz?... Ława się pali... nie widzisz?... Kto zbudził królowę270?... Ja. Gniewa się miłościwy pan?... Cóżem miał robić... Wypędzą i tak... precz pójdę...
— Nie pójdziesz, nie; słyszysz, ja także jestem przy tobie.
— Pan ochmistrz? — trochę przytomniejszym głosem spytał chory.
— Ja tu jestem i przyrzekam ci, że cię nikt nie wypędzi; rozumiesz? Zostaniesz nadal i ty, i twoi przyjaciele. Już się wcale nie gniewam.
— Ani król jegomość?
— Ani król jegomość.
— I Dmytruś zostanie?
— I Dmytruś, i wszyscy; król bardzo łaskawy, lubi was, rozumiesz?