— Ja nigdy nie wychodzę na północ. Dwadzieścia jedna godzina, to ja już dawno śpię.
— Słusznie to waszmość czyni: ale co inszego chciałem rzec: powiadam, co okna są od północy.
— Ach tak... to jest bardzo niedobrze... od północ...
— A zwłaszcza że wasza miłość taki blady od kilku dni; przymizerniał srodze.
Mówiąc to, Drohojowski kopnął najbliżej za sobą stojącego kolegę wzywając jego pomocy. Jędruś Boner, jedyny do konceptów, w mgnieniu oka się zorientował i niby półgłosem do siebie, ale tak, że każde słowo wyraźnie było słychać, mruknął:
— Biedny człowiek... zmienił się nie do poznania.
— Co on mówi?
— Nic, nic, niech się wasza miłość ciepło odziewa, o febrę32 nietrudno.
— Nie stójcie w tym ponurym, wilgotnym korytarzu, dobry panie Krabatius! — jęknął Krystek Czema z rozrzewnieniem w głosie.
— Kochane chłopcy... poczciwe dzieci... posłucham waszej dobrej rady.