— Tatusiu — rzekł Staszek, całując go w łokieć.
— Czego chcesz?
— Jak pojecie, to się ogarnijcie przystojnie i czym prędzej do dworu.
— Do dworu? Do kogo?
— Do jej miłości pani Rokiczany.
— Ja do niej? Ani kroku się nie ruszę. Jeszcze czego brakowało!
— Nie znacie jej. Strasznie jest sparta i porywcza. Skoro nie usłuchacie po dobroci. gotowa ludzi posłać i gwałtem was przed nią powiodą. Nie trzeba jej drażnić, bo wam co jeszcze na despekt61 uczyni, a w dodatku przed królem naskarży.
— Idź, Paweł, idź — wtrąciła się żona — mądrze chłopak radzi. Zresztą, kto wie, może cię co dobrego spotka?
— Ani od pana miłościwego nic mi nie potrzebno, a nie dopiero od takiej — hardo burknął Zbroja. — Ale iść mogę, ze samej ciekawości. Przynieś z komory nową sukmanę i buty, choć Bogiem a prawdą, co ona za jedna, żebym się miał stroić?
— Jakże? Wójt, w starym kożuchu i w postołach62?