Homer hymny tam wznosi, w laurach spocznie
Sofokl3 znużony.
Myśli śmiertelne, zmilknijcie! Kwitnie
Radość istnienia w ludzie rzymskim jeszcze,
W ludzie namiętność bywa jako płomień,
Wierny przyjaźni!
Przetrwaj, o, serce, przecierp czasy doli,
Same na siebie zdane. Zadźwięcz skrycie
Śpiewem, potokom równym, brzmiącym echem,
Śpiewem przemożnym!