Pożegnanie Rzymu

Komu wędrować wpodłuż¹ drogi Appijskiej² ku południowi wolno,

Kogo z trzęsawiska łęgów³ magicznej bogini

Wzgórza witają (która Odysowi podała ongi⁴ kubek, łagodnie

Śpiewanie słodkie wznosząc przy kołowrotku),

Szczęsnym niechaj się mieni, chmurne,

Melancholijne, nasycone gorączką,

Podmuchy Romy zostawiwszy w tyle!

Czyżże tęsknocie się godzi z dawna zamierzchłych czynów zmartwiały dech? Godziż⁵ się klechda⁶ owego męża, zapatrzonego w dzieje?

Który prawi, że tutaj synowi Zewsa⁷ woły w jarzmie zagrabiono, a tam