Następnie król polecił zawołać sługę. Kiedy ten się stawił zadał mu to samo pytanie:
— Masz świadków?
I kiedy ten również zaprzeczył, król oświadczył mu:
— Możesz iść do domu. Nie musisz niczego zwracać.
Osierocony młodzieniec, usłyszawszy werdykt króla, zaczął głośno płakać i protestować. Król Dawid rozzłościł się i zawołał:
— Jeśli dalej będziesz sprzeciwiać się memu wyrokowi, to ukarzę cię. Gdybyś miał świadków, sprawa potoczyłaby się po twojej linii, ale skoro takowych nie masz, nic na to nie poradzę.
Rozprawa była publiczna i oprócz wielu zgromadzonych tu na sali Żydów był również syn króla Salomon495, który zawołał młodzieńca na bok i poradził mu:
— Krzycz i protestuj dalej, a kiedy król Dawid uniesie się gniewem, powiedz mu tak: „Panie mój i królu! Jeśli sam nie chcesz rozsądzić mojej sprawy, to powierz ją swemu synowi Salomonowi”.
Król Dawid przystał na to. Sprawę przejął Salomon i zadał młodzieńcowi pytanie:
— Czy wiesz, gdzie jest grób twego ojca?