— Więc jakże się to stało? — spytała matka.
— Ja sama nie wiem! — odparła córka.
— Ależ, drogie dziecko! Trzeba przecież panować nad sobą.
Mildrid nie odpowiedziała.
— Sądziliśmy — dodał ojciec łagodnie — że chyba... tobie... zaufać można!
Mildrid milczała dalej.
— Ale jakże się to stało? — nalegała matka. — Musisz przecież wiedzieć!
— Nie... właśnie, że nie wiem! Wiem tylko, że się nie mogłam opierać... Nie... mogłam!
Musiała się rękami chwycić ławy, by nie upaść na ziemię.
— Niech cię Bóg ma w swej opiece... Cóż ci się stało?