Elijahu radził byle co rzucić na przynętę. Byle co, od razu przyjdzie do ręki.
— Ale co?
Przełykali ślinę.
— ...ci, kici, kici — wabił Ernest. — Kici, kici.
Ręce niewinnie założył do tyłu, pragnąc ukryć zamiary i okuty kołek. Sapał, niecierpliwie zaglądał przez okienko do piwnicy. Elijahu przysiadł na piętach w postawie, która nic dobrego nie wróżyła. Trzymał nóż z korkociągiem — własność Zygi — i obydwa ostrza były obnażone.
— Widzę, jest — mówił Ernest, wsuwając głowę do piwnicy, ale było tam ciemno jak u Murzyna w kieszeni i nie mógł chyba nic zobaczyć.
Elijahu podniósł z ziemi porzuconą butelkę.
— Tym — powiedział i potrząsał nią groźnie nad głową, ale w drugiej ręce nadal trzymał ostry nóż.
Dawid trzymał worek.
— O, o — westchnął, kiedy z głębi sieni za ich plecami rozległ się słaby, przeciągły krzyk dziecka.