Dusiołek
Szedł po świecie Bajdała1,
Co go wiosna zagrzała —
Oprócz siebie — wiódł szkapę2, oprócz szkapy — wołu,
Tyleż tędy, co wszędy3, szedł z nimi pospołu4.
Zachciało się Bajdale
Przespać upał w upale,
Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod5 lasem,
Czy dogodna dla karku — spróbował obcasem.
Poległ cielska tobołem