Głos i Odgłos zbliżyły się naraz do Perwica.
— Czy masz motykę? — mówił Głos.
— Mam — odpowiedział Odgłos.
— Kopmy dół dla tego śmiałka, bo już czas! — mówił Głos.
— Kopmy, kopmy! — odpowiedział Odgłos.
Perwic posłyszał za sobą głuche uderzenia motyki.
— Nie przestraszy mnie wasza motyka, duchy niewidzialne! — zawołał gniewnie. — Wiem, że dopóty nic mi złego zrobić nie możecie, dopóki nie obejrzę się za siebie. Otóż przysięgam wam, moce niewidzialne, że nie obejrzę się, choćbyście największą skałę z gór wierzchoła stoczyły na mnie tak, że czułbym za plecami zbliżający się co chwila jej ciężar i ogrom, który śmiercią grozi każdemu, kogokolwiek spotka na drodze.
Zaśmiał się Głos, odeśmiał się Odgłos.
— Widzisz skałę na wierzchole? — mówił Głos.
— Widzę — odpowiedział Odgłos.