Zaprawić czczość489 tych bólów, co wiedzą, że bolą,
Już nas nie stać na smutek, co się w nas zapodział!
Oto skończył się smutku, łez i szczęścia podział,
Nożem sami przetnijcie nić swego żywota
Tak, byśmy nie widzieli, jak śmierć wami miota! »
Dzisiaj, gdym w blasku świecy na wprost ciebie siedział490,
Wzrok mój, nagle zlękniony, to samo powiedział.
[Po ciemku, po ciemku łkasz...]
Po ciemku, po ciemku łkasz,
Bezradność twych łez rozumiem!