Odjazd

Gdym odjeżdżał ¹na zawsze znajomym gościńcem²,

Patrzyły na mnie bratków wielkie, złote oczy,

Podkute szafirowym dookoła sińcem.

Był klomb i rój motyli, i błękit przezroczy³,

I rdzawienie się w słońcu dojrzałej rezedy⁴.

A gdy byłem już w drodze, sam nie wiedząc kiedy

I czemu — przypomniałem⁵ te oczy, przyziemnie

Śledzące mą zadumę i wpatrzone we mnie

Tym wszystkim, czym się można wpatrzeć w świat i dalej.