Ponad brzegami (cykl)

by Bolesław Leśmian

I twarz tak niepodobną do tego, co leśne,

Widzę otchłań, co skomląc, w gęstwinie się miota

I rozrania³⁸ o sęki swe żale bezkreśne³⁹.

Rozedrgana zielonym, pełnym rosy płaczem,

Przerażona niebiosów ułudnym pobliżem —

Kona z męki i tęskni nie wiadomo za czym,

I cierpi, że nie może na ziemię paść krzyżem.

I nie wie, do jakiego snu ma się ułożyć,

I szuka, węsząc bólem, parowu⁴⁰ lub jaru⁴¹,

Aby go dopasować do swego bezmiaru