W zwiewnych nurtach kostrzewy (cykl)

by Bolesław Leśmian

I uderza o brzegi swym pośmiertnym szumem.

I z tym szumem, malejąc, pada na kolana,

I na ląd swe pozgonne⁷⁹ wysypuje śniegi.

Czy zaszumisz po śmierci, duszo przewezbrana⁸⁰?

Czy uderzysz raz jeszcze o znajome brzegi?

Wiatrak

Piętrząc się nad ugorów⁸¹ chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną⁸²,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.