— Dotąd łechtała, a teraz to już i trawić po swojemu zaczyna — rzekła wójtowa i przystanęła.
— Stłum! — poradził mężnie wójt i też przystanął.
— Boję się tłumić, bo nie znam się na tym. Do jutra wolę zaczekać, aż Jędrzejowa przyjdzie — odpowiedziała wójtowa i w dalszą drogę ruszyła.
— Gdyby na mnie taka wiedza trafiła, razem ze śliną na ten śnieg bym ją wypluł albo razem z butami zzuł i precz na śmietnik wyrzucił! — zawołał wójt z mocą i też w dalszą drogę ruszył.
— Sam tego chciałeś — odezwała się spokojnie wójtowa.
— Sam? — obruszył się wójt i dał większy, niż zazwyczaj, krok naprzód.
— Sam — powtórzyła jeszcze spokojniej wójtowa.
— Nigdy ja sam niczego nie chcę, jeno zawsze z tobą na współkę. I tym razem współka była, więc się jej nie wyrzekaj — odparł wójt i splunął na stronę.
Wójtowa nic nie odpowiedziała.
— Bardzo cię wzięło? — spytał wójt po chwili milczenia.