Stogi siana z bocianem lub wroną na czubie
Olbrzymieją do czasu, aż giną w przegubie
Minionych miedz!
I dobrze nam, i barwno, gdy skrajem źrenicy
Pochwycimy mak w życie lub kąkol7 w pszenicy,
By dalej biec!
I dobrze nam, i skrzyście8, gdy wpobok9 cmentarza
Chata szybą od blasku oślepłą przeraża
Daleki step —
Lub gdy srebrem oparty o wierzchołek drzewa