[Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze...]

by Bolesław Leśmian

[Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze..]

Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze¹,

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie.

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze²

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.

Swym cielskiem kostropatym³ kąpie się w kałuży,

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa,

Czołgliwymi⁴ mackami krew z kwiatów wysysa

I ciekliną⁵ swych mętów po ziemi się smuży⁶.

Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie,