Więc są tacy, których nie ma, bo nie ma?
Nie ma mgły tej, co tak chciała być duszą,
By się snami do wieczności sposobić1!
O, te bóle, które bolą, bo muszą!
O, ta rozpacz, która nie wie, co robić!
Już się gwiezdne poniszczyły zamiecie, —
Cień się chwieje, poróżniony z mogiłą,
Coś innego stać się pragnie w zaświecie,
Coś innego, niż to wszystko, co było!...