— Redżio... — powtórzyła Anielka i zacięła się. Na białą twarz jej wystąpił silniejszy rumieniec, szafirowe oczy niespokojnie przebiegały ze stołu na sufit. Aby wyjść z kłopotu, szepnęła cicho:
— Reggio, wymawiaj: Redżio... — A potem powtórzyła głośno: —Redżio... piętnaście tysięcy mieszkańców...
I odetchnąwszy jak tragarz, który ustawił nareszcie wielki kufer w lokalu trzeciego piętra, mówiła dalej:
— Niedaleko tego miasta widać rozwaliny zamku Canossa...
— Kanosa! — poprawiła ją dama popielatego koloru.
Powtórnie zbita z tropu dziewczynka znowu zarumieniła się, zawahała, później powtórzyła raz już wypowiedziany frazes: „niedaleko tego miasta...” i kończyła:
— ...na podwórzu którego cesarz Henryk IV w kornej postaci przez trzy dni błagał Grzegorza VII, papieża, o zdjęcie klątwy, 1077 roku... Carrara...
— Ależ nie Carrara, tylko Karara...
— Karara... Karara nieopodal od morza, łomy marmuru, słynnego z białości...
Skończyła, dygnęła i usiadła na krześle, myśląc: „Boże! jakie to nudne...”.