— Proszę pani, mam teraz czas, może bym pani w czym pomogła?...
Staruszka, która właśnie rachowała bieliznę w towarzystwie pensjonarki z zaczerwienionymi powiekami, podniosła na Madzię zdziwione oczy.
— Droga panno... przepraszam... panno Magdaleno, w czymże mi możesz pomóc?... Prędzej chyba u Feluni coś by się znalazło... Ona teraz jest w kancelarii...
I zaczęła znowu rachować bieliznę mówiąc do pensjonarki:
— Chusteczek piętnaście... napisałaś, moje dziecko?...
— Napisałam — szepnęła dziewczynka trąc oczy palcami zawalanymi atramentem.
— Trzeba wyraźnie pisać, kochanko... bardzo wyraźnie...
Madzia opuściwszy garderobę, z wielkim strachem weszła do kancelarii, gdzie pochylona nad biurkiem panna Malinowska pisała listy.
Usłyszawszy szelest kroków przełożona odwróciła głowę.
— Może, proszę pani... czy nie mogłabym w czym pomóc?... — cicho zapytała Madzia.