— Siedemdziesiąt pięć tysięcy!... — woła okazały pan.
— Umieram!... — jęczy baronowa.
W sali robi się ruch. Stary Litwin chwyta pod rękę baronową, którą odbiera mu Maruszewicz, nie wiadomo skąd przybyły na ten uroczysty wypadek. Zanosząca się od płaczu baronowa, wsparta na Maruszewiczu, opuszcza salę złorzecząc przy tym swemu adwokatowi, sądowi, licytantom i komornikom. Pan Łęcki blado uśmiecha się, a tymczasem zniszczony Żydek mówi:
— Osiemdziesiąt tysięcy i sto rubli...
— Osiemdziesiąt pięć... — wtrąca Szlangbaum.
Pan Łęcki cały zamienia się we wzrok i słuch. Wzrokiem dostrzega już tylko trzech licytantów, a słuchem chwyta wyrazy otyłego pana:
— Osiemdziesiąt osiem tysięcy...
— Osiemdziesiąt osiem i sto rubli — mówi mizerny Żydek.
— Niech będzie dziewięćdziesiąt — kończy stary Szlangbaum uderzając ręką w stół.
— Dziewięćdziesiąt tysięcy — mówi komornik — po raz pierwszy...