— Na lewo? To przecie nie chałupa, ino oficyna, a to niskie — kuchnia. A przypatrz się, że w oficynie jedne izby są na dole, drugie na górze...
— Jakby na strychu?
— To nie strych, ino piętro. Strych jest jeszcze wyżej, pod dachem, jak u nas.
— Ale zawsze oni tam włażą po drabinie — wtrącił Jędrek.
— Nie po drabinie, ino po schodach — odparł surowo ojciec. — Pan akurat poniewierałby się po szczeblach, kiedy on lubi wygodę. Toteż mu kradną siano znad stajni!
— A ono na prawo, tatulu, co takie szybiaste? — spytał Stasiek.
— Tam pewnie samo państwo wysiaduje i grzeje się na słońcu — odparł Jędrek.
— Nie gadaj, kiedy dobrze nie wiesz — zgromił go Ślimak. — Tam jest cała ściana ze szkła, bo to oranżeria. Tam są wszystkie kwiaty, jakie ino świat widział, i kwitną se nawet w zimie, kiedy na polu śnieg leży po kolana.
— Musi z papieru kwiaty, jak w kościele — wtrącił Jędrek.
— Właśnie że prawdziwe. Kwitną zaś, bo im przez zimę ogrodnik pali w piecu.