—Cóż robić.
Wracali ku Krupówkom zamyśleni. Co teraz robić? Czekać trzy dni w Zakopanem? Szkoda czasu. Zwłaszcza w taką pogodę. Blizkie wycieczki mniej nęcą: dolinki do siebie podobne, tyle razy w nich byli, a tam w góry, w góry, dalej, aż dusza rwie się.
—Pójdziemy chyba do Morskiego? — zagadnął wreszcie Janek.
—Jutro — dodał Tadzio.
—Rozumie się, że nie dzisiaj. Przecież to całodzienna droga. Tylko wiesz, co ci powiem: co nam po przewodniku? Byliśmy ze sześć razy, a drogę przez Waksmundzką znamy jak własną kieszeń. Powrócimy zaś razem może inną drogą z Maciejem. Prawda?
—Zdaje mi się — rzekł Tadzio — że wybornie pamiętam drogę.
—Tylko nie mów o tem w domu, bo zaczną nam perswadować, straszyć. Bóg wie nie co. Ten się zabił, ten zginął, ten to, tamtem owo. Górale chcą zarobku, inni przez tchórzostwo wierzą wszystkim ich baśniom. Cóż, nie odpowiadasz?
—Zdaje mi się, że znam drogę — powtórzył Tadzio w zamyśleniu.
—A dzisiaj chodźmy na Czerwone Wirchy i wrócimy przez Giewont.
—Zmęczymy się przed jutrem.