Don Juan w piekle

Kiedy Don Juan zstąpił ku brzegom pustkowi

Kocytu¹ — i obola spłacił Charonowi²,

Jakiś żebrak z źrenicą dumną i wyniosłą

Ramieniem swoim chciwym chwycił każde wiosło.

Pokazując otwarte suknie, nagie łona,

Pod czarnym się błękitem wiły niewiast grona

I, niby stado owiec, danych na ofiarę,

Długim jękiem swe krzywdy wspominały stare.

Sganarella³ ze śmiechem żądał swej zapłaty,