„Doady” było spieszczeniem imienia Dawid.
Co tu mówić. Śmiałem się, podziwiałem moją grymaśnicę, kochałem ją. Pokazała mi nowe sztuczki, których wyuczyła Jipa. Na mgnienie oka służył oparty o poręcz fotela i natychmiast opadał na cztery łapki. Przypatrywałbym się temu całymi godzinami, pozostawiając Traddlesa na pastwę obu staruszek, lecz panna Lawinia uznała za stosowne przerwać mą ekstazę. Panna Lawinia lubiła bardzo Dorę i upewniała, że za młodu zupełnie była do niej podobna. Jakże się więc bardzo zmieniła! Bawiła się Dorą jak cackiem. Chciałem prosić Dorę, by wyszła i pozwoliła mi przedstawić sobie Traddlesa, lecz uciekła na tę propozycję, zamykając się na klucz w swoim pokoju.
Gdyśmy wyszli, Traddles powiedział:
— Wszystko jest jak najlepiej! Jakież to miłe staruszki! Nie zdziwi mnie wcale, jeśli się na kilka lat przede mną ożenisz.
— Czy twoja Zofia jest muzykalna? — pytałem.
— O tyle, o ile potrzeba, by dawać siostrzyczkom lekcje muzyki — odrzekł.
— Czy śpiewa?
— Czasem, piosenki, wiersz, dla rozweselenia rodzeństwa, wcale nieuczenie.
— A grywa na gitarze?
— O, nie!