— Chętnie.
— O dziewiątej. Powiem ci wówczas wszystko.
Wyjechaliśmy tedy nazajutrz o dziewiątej, jak było umówione. Minęliśmy kilkanaście ulic i zatrzymaliśmy się u wrót szpitala. U podjazdu stał skromny karawan. Woźnica poznawszy mą ciotkę, ruszył z miejsca. Pojechaliśmy za nim.
— Domyślasz się, Trot, kto to umarł?
— W szpitalu? — spytałem.
— Tak.
Siedziała obok mnie wyprostowana i spokojna, po twarzy jej jednak spływały łzy.
— Był tu już przedtem — mówiła — chory był od dawna, złamany, strawiony chorobą. Gdy spostrzegł, że źle z nim, prosił, aby posłano po mnie. Żałował przeszłości, żałował.
— A! Tu więc bywałaś, ciotko, ostatnimi czasy?
— Tu! Przesiadywałam przy nim długie godziny.