Odpowiedziały święte duchów wieńce
Nową radością i pieśnią cudowną.
«Kto skarży na to, że przez śmierć na ziemi
Duchem żyć wiecznie wzlatuje w niebiosa,
Taki nie poczuł czuciami naszemi,
Jak bosko rzeźwi wiekuista rosa.
W Dwóch i Trzech Jedność królująca wiecznie,
W Trzech i Dwóch Jedność żyjąca społecznie251,
Obejmująca świat, a nieobjęta252».
Tak po trzy razy brzmiała pieśń ich święta,