Do swego spichrza już musiałeś wrzucić,
Miłość mnie wzywa, co dla mnie jest błogo,
Zbity w połowie snop tobie domłócić1372.
Mniemasz, że w tego pierś, z którego kości
Stworzoną była najpierwsza kobieta1373,
A która światu kosztuje tak drogo!
I że w pierś ową, co włócznią przebita1374,
Spełniając bożą sprawiedliwość w chwale,
Mimo ciężaru naszych win i złości
Wagą swych zasług przechyliła szalę,