Po starym i po nowym pergaminie1605
Jest sylogizmem1606 dla mnie tak subtelnym,
Że wszystkie szermy1607 językiem śmiertelnym
Jako wiatr szumią mimo mego ucha».
Głos mówił znowu: — «Gdy wiarą duchową
Czcisz obietnicę i starą, i nową,
Za co ją, powiedz, masz za boże słowo?»
A ja: — «Dowodem są dwa wielkie dzieła1608,
Których natura z siebie nie poczęła,
Dla których w ogień żelaza nie kładła