Ludmiła wreszcie zrozumiała i krew uderzyła jej do głowy.
— I ty mówisz, że on widział Jasia? Gdzie?
— A we Wrocławiu, u mojego brata!
— Więc dostał się tam? I żyje? Zdrów?
— Zdrów! Cudownie wygląda! Ciągle o nas mówi.
— O Boże! — krzyknęła Ludmiła. — Jaki Ty jesteś dobry! Ocaliłeś Jasia! Przynajmniej nie na próżno... — przerwała, ale Elżbieta za nią dokończyła:
— Tak, przynajmniej nie na próżno się poświęcałaś. Ty go uratowałaś. Dzięki tobie żyje i chowa się u wuja. Czyż to nie cud prawdziwy, że możemy o tym wiedzieć? Bóg wysłuchał naszej prośby, choć zdawała się czystym szaleństwem.
Niewiasty przeżegnały się i ukryły twarz w dłoniach. Kiedy podniosły głowy i spojrzały sobie w oczy pałające szczęściem, wybuchnęły płaczem.
— Niechże i ja go zobaczę, Elżuniu. Chodźmy tam albo tutaj go sprowadźmy...
W tej chwili zasłona się odchyliła i wbiegła niewolnica wołając: