— Może panienka zechce poprosić ojca. Spieszy mi się — rzekł po chwili rzeźnik.
— Ojca nie ma w domu, ale przyjdzie za chwilę — powiedziała Ala i stanęła przed rzeźnikiem, nie odzywając się już ani słowa. Wyglądała dosyć głupio z zakłopotaną miną i odemkniętymi ustami, więc H. O., któremu ustąpiłem miejsce przy dziurce od klucza, roześmiał się na głos. Podszedłem z tyłu i dałem mu szturchańca. H. O. pisnął. Rzeźnik nie słyszał tego wszystkiego. Ala zaś, ocknąwszy się, zaczęła mówić szybko i potoczyście, bo z góry ułożyła sobie całe przemówienie.
Umiała na pamięć etykietę Castilliana.
— ...pragnę zwrócić uwagę pańską na próbę wina, które niniejszym mam honor przedstawić szanownemu panu. Pod względem smaku i zapachu wytrzymuje konkurencję. Nie ustępuje w niczym starym winom węgierskim, reńskim i... — Ali zabrakło słów. — Czy pił pan już kiedyś Castillian Amoroso?
— Nie, nigdy nawet nie słyszałem o takim winie — odpowiedział rzeźnik.
— To może pan skosztuje?
— Owszem, bardzo chętnie.
Ala podała mu szlankę. Rzeźnik skosztował tylko i polizał wargi.
Czekaliśmy na „słowa zachwytu i uznania”, ale rzeźnik odstawił nietknięte wino (wlaliśmy je z powrotem do butelki) i powiedział:
— Czy to nie za słodkie, jak na wino?