Wreszcie panna młoda poszła zdjąć swoją weselną suknię. Zauważyliśmy, jak H. O. (z paczką pod pachą) wysunął się za nią.
Po chwili wróciła żona wuja Alberta, przebrana w podróżny kostium, gotowa do drogi.
Wsiadła z wujem do karety; myśmy zajęli miejsca w naszej landarze i pojechaliśmy na stację.
A gdy po czułych pożegnaniach wdrapaliśmy się znowu do naszego wehikułu, ojciec nagle zapytał:
— Gdzie jest H. O.?
Rozpoczęły się nawoływania i poszukiwania. Ale daremnie. Ktoś z nas wyraził przypuszczenie, że H. O. pozostał w domu i opycha się słodyczami. Nie było go jednak ani w jadalni, ani w salonie. Pobiegliśmy do kuchni.
— Kuchareczko, kuchareczko, czy nie widziałaś H. O.?
— Owszem, kręcił się tutaj z jakąś paczką, a potem poszedł stąd.
Daremnie szukaliśmy go po całym domu.
— Chyba go nie porwały jakieś wróżki — rzekła Ala — jest na to zbyt duży.