234. Don Kichot z La Manchy — powieść Miguela de Cervantesa (1547–1616), w której tytułowy bohater motywowany wzniosłymi ideami, postanawia ruszyć w świat i wcielać w życie średniowieczny ideał rycerski, jest jednak pozbawiony poczucia rzeczywistości, przez co często naraża się na śmieszność (zasłynął m.in. walką z wiatrakiem, który wydawał mu się olbrzymem). [przypis edytorski]
235. sowizdrzał — człowiek niepoważny, żartowniś występujący w ludowej literaturze od XIV w. [przypis edytorski]
236. hajduk (z węg.) — zbrojny służący, lokaj. [przypis edytorski]
237. fortuna — los. [przypis edytorski]
238. Cóż więc w celu tym uczynić muszę?... — Cała ta długa tyrada przepełniona jest w oryginale aluzjami do licznych wierszy, przysłów, bajek, i naszpikowana specyficznie francuskimi zwrotami, które jak np. dejeuner d’un crapaud (wykonać dla przypodobania się komuś coś hańbiącego i nie zdradzić twarzą przykrości, jaką się z tego powodu doznaje) nie dają się przetłumaczyć. Tłumacz zastąpił zwroty owe polskimi odpowiednikami, i pochlebia sobie, iż oddał wiernie wszystkie intencje autora. [przypis tłumacza]
239. rankor (daw.) — wściekłość, uraza, gniew. [przypis edytorski]
240. infamia (daw., z łac.) — niesława, hańba. [przypis edytorski]
241. trybularz — kadzielnica; metalowe naczynie z przykrywką, w którym znajdują się rozżarzone węgle z kadzidłem o mocnym zapachu, służące do okadzania wiernych podczas rytuałów religijnych. [przypis edytorski]
242. madrygał — gatunek krótkiego poematu miłosnego z motywami sielankowymi. [przypis edytorski]
243. żenie — daw. forma od czas. gnać; znaczenie: gna, pędzi. [przypis edytorski]