Widziała ona i słyszała, jak naprzód Paweł uradnikowi mówić i przekładać zaczął, że ona, Franka, jest niewinna, że to tylko takie plotki i ludzkie gadania na nią padły, że on przecież nie otruty, żyje i nijakiej pretensji do niej nie ma.
— Wypuśćcie ją, panie, i mnie oddajcie — prosił.
Aż uradnik, trochę może i z ukontentowania, że ktoś mu kłania się i prawie do nóg pada, nie wytrzymał dłużej i zgodził się ją wypuścić. Śmiał się przytem tak, że aż za boki brał się.
— Ot, dureń — mówił — takiego durnia jeszcze chyba na świecie nie było!
A Paweł, na śmiech jego wcale nie zważając, o nią tylko się dopominał.
— To i gdzież ona, panie? — zapytywał. — Wypuśćcie ją i mnie oddajcie.
Uradnik śpiżarnię otworzył i ze świecą musiał jej szukać, bo ona, Pawła, idącego ku drzwiom zobaczywszy, za beczkę jakąś schowała się i tego tylko pragnęła, aby pod ziemię zapaść się i zniknąć. Ale Paweł ją z ziemi podniósł, za rękę wziął i do czółna swego poprowadził. Ot, jak to było! Ot, co ona widziała i słyszała.
Umilkła nakoniec, a Marcela zrazu oniemiała, później szeptać zaczęła:
— Oj, dobryż on, dobry! Jak Pan Jezus dobry! A ty, Franka, szczęśliwa...
— Niech takie szczęście djabli wezmą! — sarknęła.