Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całéj ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie».
Nie podnosząc oczu z nad książki, siada na fotelu; ciszéj w zamyśleniu powtarza:
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowié, kto cię stracił!...
Zdzisław podnosi twarz i patrzy na siostrę.
WITOLD
patrząc w ziemię.
Kto cię stracił!
JADWIGA
czyta.