— Gdzie mamcia pójdzie? dziś bardzo zimno...
Wskazała palcem dom, w którym mieszkał adwokat.
— Od niego dowiem się, co prawda a co nieprawda. On wszystkich obywateli i interesa ich zna.
— Ja z mamcią pójdę.
— Nie trzeba... Mogą tam być mówione takie rzeczy, o których pannom słuchać nie wypada.
W salopie, która plecom jéj nadawała pozór stary i przygarbiony, z nieodstępnym kijem swym w ręku, szła przez dziedziniec, powolniejszym niż zwykle i daleko mniéj zamaszystym, krokiem. Dwie pozostałe kobiéty w trwodze i milczeniu powrotu jéj oczekiwały. Wróciła prędko, w kwadrans może po wyjściu, i chciała sama rozpiąć i zdjąć salopę, ale nie mogła. Ręce jéj trzęsły się i głowa nawet, tak dumnie zazwyczaj na sztywnéj szyi osadzona, trzęsła się także.
— A co, mamo? — rozbierając ją, szepnęła Rozalia.
— Prawda, wszystko prawda, — ostro i krótko odpowiedziała.
— Wyjechał więc? — zawołała Żyrewiczowa.
Nie było odpowiedzi.