Spostrzegł od razu, że nieopodal rosną wysokie palmy, z których jedna strzela pióropuszem olbrzymich liści ponad dachówkami, ocierając się o ogradzający posiadłość mur.
— Tamtędy zejdziemy? — zapytał Moko.
— Tak, panie.
— Uda nam się uciec z tamtego ogrodu?
— Mam taką nadzieję.
Silne ramiona Van Stillera wypchnęły na dach hrabiego, jego bratanka, ich sługę i notariusza. W tej chwili pojawił się Carmaux i rzekł:
— Szybko, za dwie minuty dom zapadnie nam się pod nogami.
— Jestem zrujnowany! — załkał notariusz. — Kto mi odda za...
Van Stiller popchnął go, szorstko urywając potok słów.
— Albo idziesz, albo wylecisz w powietrze — zagroził.