Z nadbudówki wyszła kobieta. Ratując się przed upadkiem, uchwyciła kurczowo drabinki, albowiem statek kołysał się szaleńczo pod naporem wiatru, po czym wspięła się na górę.
Była owinięta w gruby, kataloński płaszcz, lecz nie zakryła głowy i wiatr rozwiewał jej piękne, jasne włosy.
— Pani! — krzyknął Czarny Korsarz, który od razu rozpoznał księżniczkę. — Szukasz tu śmierci?
Dziewczyna nie odpowiedziała, machnęła tylko ręką, mówiąc:
— Nie boję się.
— Wracaj do kajuty — rozkazał blady jak płótno Czarny Korsarz.
Flamandka nie posłuchała. Zamiast tego wspięła się jeszcze wyżej i przytrzymując się sterownicy, przeszła po mostku, po czym schowała się między nadburciem a wielką szalupą, ściągniętą przed burzą z wysięgników, z których łatwo mógł porwać ją wiatr.
Czarny Korsarz gestem nakazał jej wrócić, ale ona stanowczo zaprzeczyła.
— Tutaj jest niebezpiecznie! — powtórzył. — Wróć do kajuty, pani!
— Nie wrócę — odpowiedziała.