BURGONINO
Pospólstwo pod niebo go wznosiło, ze wściekłością chciało mieć purpurę. Szlachta ze strachem pozierała, nie śmiała słowa odrzeknąć.
WERRINA
Mój synu — zmieniłem złoto wszystko119, co posiadam i zaniosłem na okręt. Weź swoją żonę i pędź co prędzej w dal. Może ja do was przybędę — a może i nie. Płyńcie do Marsylii, i z ciężkim westchnieniem ściskając ich niech was Bóg prowadzi!
Odchodzi szybko.
BERTA
Na Boga! Nad czym mój ojciec przemyśliwa?
BURGONINO
Zrozumiałaś ty ojca?