FRANCISZEK
Ach! ten syn starszy, jakżeby cię wtenczas wynagrodził, z tego podłego prochu, który tak mało się zgadza z duchem i szlachetnością twoją, jakżeby cię na światło wspaniałe wyniósł. Wtedy jak stoisz, od stóp do głowy byłbyś złotem pokryty, czwórką byś rumaków po ulicach paradował — tak by to było, istotnie! Ale, nie pamiętam, o czem mówić chciałem — czyś już zapomniał pannę Edelreich, Hermanie!
HERMAN
Do kroćset piorunów! na co mi przypominać?
FRANCISZEK
Mój brat wziął ci ją sprzed nosa.
HERMAN
Odpokutuje gorąco.
FRANCISZEK
Dała ci harbuza! Zdaje mi się nawet, że cię ze schodów zepchnął.