Podciągnęła nosem, wzruszyła ramionami i podniosła sagan do góry.
— I podziurawił się psiajucha!... — dodała zgryziona16, przewidując awanturę ze strony starszej pani, skoro sagan cieknąć zacznie.
Lecz Michasia zapamiętała tylko smutny wyraz podsiniałych oczu dziewczyny, gdy mówiła „kto by się ta ze mną żenił”.
Więc ojciec jej dziecka znalazł ją dość majętną17, by uczynić ją matką, ale za biedną, by nazwać ją żoną?...
Więc ona, Michasia, dlatego dziś ma nazwisko i zaszczyt macierzyństwa legalnego, iż miała sześć tysięcy rubli gotówką, srebra na dwanaście osób i porządną wyprawę!
W umyśle młodej kobiety powstał wielki chaos, chciała coś powiedzieć, przemówić do tej drugiej swej rówieśnicy, w tej chwili zrównanej z nią majestatem wypełnionego obowiązku, lecz nie umiała znaleźć słów, zdjęta nagle litością wielką dla tej opuszczonej i spracowanej dziewczyny, w której łonie szarpało się dziecko tak samo do życia, jak i to przez nią noszone, prawo mające.
Lecz Hanka okno zamknęła i do komina podszedłszy, drzwiczki otworzyła.
— A teraz, niech młodsza pani stąd wyjdzie, bo będę ług18 gotować. Zemgli19 panią abo co!...
Michasia wysunęła się cicho, powróciła do sypialni i długo siedziała na szezlongu z twarzą ukrytą w dłoniach.
Ściemniło się zupełnie i noc wiosenna weszła pełna woni, gwiazd i szumu rozwiniętych drzew ponad układające się do snu miasto. Ciepły cień owinął siedzącą w milczeniu kobietę i czarną draperią20 ku stopom jej się osunął.