— Dlaczego?
— Nietęgi jest w matematyce; po herbacie będę musiał pójść do kolegi, aby z nim zadanie przerobić...
Elszykowski podniósł znów w górę filiżankę i palcem po drugiej stronie ścianki wodził.
— To się go odprawi — zakonkludował spokojnie, stawiając filiżankę na spodeczku.
— Ja mu dziś powiedziałem, że wyjeżdżamy na tydzień na wieś, do Grodziska — ciągnął dalej Tadek — niby do babci i że napiszemy do niego, kiedy powrócimy. Niby zawsze... tak grzeczniej. Prawda?... Co?... Prawda, tatku?...
Elszykowski kiwnął głową. Naturalnie, grzeczniej i przyzwoiciej, choć znowu nie ma potrzeby robić tyle ceremonii względem korepetytora...
Zatroszczył się tylko o cyfrę17 lekcji, jakże te dziesięć rubli rozłożyć. Lecz Tadek uspokoił go natychmiast.
— Dziś dała mu mama dwunasty bilet. Prawda, mamo?
Elszykowska siedziała nieruchoma, na pozór niezmieniona, tylko cała nagle zlodowaciała pod wpływem tego ciosu, który druzgotał jej serce. Trzymała wciąż chustkę przy ustach i zęby jej dygotać zaczęły jak w febrze. Przed oczyma mąż, syn, kłęby pary — wirowały i rozpływały się jak nieuchwytne cienie.
Elszykowski, nie otrzymawszy odpowiedzi, zwrócił się znów do syna.