Mąż zapytuje ją czasem: „Nie zimno ci?” — tonem obojętnym, zapinając szczelnie swoje palto pod szyję, ale któż zdoła oddać słodycz tego tonu troszczącego się o nią jak o małe dziecko.
— Nie, nie, ciepło mi!... dziękuję!
— A spało dobrze?
— Dobrze!
— A śniło o mnie?
Rumieniec oblewa twarz Tuśki.
— No... no...
— Tak!
— To ślicznie. A teraz — do słońca!...
I znów biegną, zlatują na dół, wreszcie zatrzymują się koło wielkich głazów, przy których drzemią trawy.