Szczęśliwy, kto przeszedłszy koło paru
Grup, oceniwszy stroje, gdzieś wyszuka
Krzesło, u drzwi lub w głębi buduaru634,
A wie, że przezeń nie stworzy się luka,
I mimo puszcza cały chaos gwaru,
I patrzy z miną szczęśliwca lub mruka
Albo biernego tylko spektatora635,
Ziewając, kiedy opóźnia się pora.
LXIX
Lecz rzadko takie pociesza ziewanie