I sądzić, że to przyjaźń niedobrana
Dla niej, i ziębić swoje ku niej zwroty.
Bolejąc nad jej słabością, pobladła
Z gniewu, tak przyjaźń serdeczna przepadła.
XLVII
Nic nad sympatię nie ma na tym świecie.
Jak ona sercu i duszy przystoi!
Westchnienia dwojga w jeden akord plecie,
Przyjaźń brukselską koroneczką stroi.
Czym bez przyjaźni ludzkość? Miło przecie