XXXIX
Płótno u sztaby uczepiono statku
I tak trzymało się jakby na rei,
Ale bez masztów, żagli, a w dodatku
Z dziurą w dnie — trudno nie tracić nadziei.
Rozpaczać jednak trzeba — na ostatku,
Żywot, choć długi, nigdy się nie przeje,
A choć czas przyjdzie, że śmierć załopoce
Skrzydłem — smutno gnić w lyońskiej zatoce.