Czary swoje napełniajcie wzajem, lecz z jednej nie usiłujcie gasić pragnienia;
chlebem swoim dzielcie się zawsze z drugim, lecz z tej samej kromki
nie starajcie się żywić.
Razem bądźcie w śpiewie i tańcu, radośni, jednak każdy niechaj
będzie i sam,
jak same i oddzielne są struny lutni, choć jedną dźwięczą muzyką.
Serca swoje oddajcie sobie wzajem, lecz nie w wyłączną opiekę drugiego; albowiem tylko dłoń Życia serce ludzkie zawrzeć w sobie może.
Stójcie razem, lecz nie nazbyt blisko;
gdyż kolumny świątyni oddzielnie stać muszą,
a dąb i cyprys nie rosną w cieniu drugiego.