Leszczyc uczuł czyjąś dłoń na ramieniu. Odwrócił się i ujrzał poważną twarz mahatmy.
— Przyjacielu z Lechistanu, teraz trzymaj się mego boku.
Profesora zdumiał trochę ton, lecz że uczony jogi był mu sympatyczny, więc ująwszy go po przyjacielsku pod ramię, odpowiedział:
— Z całą przyjemnością, mahatmo.
Przechodząc mimo maszyny, chciał zasięgnąć języka, lecz już maszynisty nie było; idąc za przykładem innych, zostawił pociąg na łasce Opatrzności i poszedł ku stacji.
— Nia ma rady — musimy i my pójść w tę stronę. Lecz co to za stacja, do kroćset?
— Wkrótce zaspokoisz swą niewczesną ciekawość — zapewnił Riszivirada.
Jakoż o kilkadziesiąt metrów za semaforem zarysowały się kontury budynku.
— Tam do diaska! — zaklął Leszczyc, mijając ostatnie zwrotnice. — Tu wszystko utrzymane w jednym kolorze. Patrz, mahatmo! Wszystkie stawidła śródtorowe oświetlone fioletowo. Ale bo i stacja cała tonie w tejże barwie; ani jedna lampa nie oszklona zwykłym, białym kloszem; wszystkie sieją to upiorne, fiołkowe światło.
— Stacja: Buon Ritiro — zabrzmiał za ich plecami głos Rovellego.