— Jestem głodny i nie mam już swojej koszuli! Na co mi armia, kiedy mam pusty żołądek?
Chcąc odwrócić uwagę od nasilającego się głodu, Maślak wymierzył kij w ziemię i rozkazał:
— Do boju!
We wnętrzu kija rozległ się szelest, po czym otworzyły się liczne małe okienka, a z każdego małego okienka wyszła drobinka wielkości pszczoły. Pęczniała i pęczniała, aż w końcu wokół młodzieńca wyrósł mur zbrojnych na koniach w pełnym rynsztunku niecierpliwie przebierających kopytami.
Maślak patrzył rozmarzony.
— Jesteśmy na pańskie rozkazy, generale!
Wtedy Maślak wpadł na pewien pomysł...
— Przynieście mi koszulę prababki!
Armia ruszyła galopem przed siebie, zniknęła za horyzontem, aby po krótkim czasie wrócić z cudowną tkaniną.
— Żołnierze, wracajcie do koszar!